Standscorrectie of osteotomie
Osteotomie-patiënten over hun operatie: Zwaar, maar de moeite waard
In het oktobernummer (van 1998) van Beter in Beweging beschreven dr A.B. Wymenga en J.J. Reimering hoe beencorrecties (osteotomie) bij eenzijdige slijtage van de knie in veel gevallen kunnen bijdragen aan jarenlang uitstel van het plaatsen van een knieprothese. Enkele ervaringen van patiënten staan hieronder beschreven.
Een jaar uit de roulatie
Je bent jong, sportief en dan krijg je op een dag last van je knie. Overbelast, denk je - en je doet het wat rustiger aan. Maar dat helpt niet en na veel vijven en zessen kom je bij een arts terecht die een osteotomieoperatie aanbeveelt. Een ingreep die behoorlijk zwaar is, vertellen twee ervaringsdeskundigen. Maar het resultaat is volgens hen alle moeite waard.
Onderwijzer Vincent Scholte (35) was wat je noemt een sportief type. Hij tenniste regelmatig en liep zo’n drie keer per week hard in de bossen rondom zijn woonplaats Berg en Dal. Totdat hij steeds vaker na het hardlopen pijn voelde aan de binnenkant van zijn rechterknie.
Rust bood slechts tijdelijk uitkomst - na enkele maanden had hij ook pijn in zijn andere knie. Ook als hij niet sportte - en daar was al snel geen sprake meer van.
Na maandenlange omzwervingen langs artsen en fysiotherapeuten ("Niks hielp"), kwam Scholte terecht bij een gespecialiseerd ziekenhuis voor reumatologie, orthopedie en revalidatiegeneeskunde. Daar was de diagnose snel gesteld: Scholte kon het best geholpen worden met een osteotomie-operatie.
Daarbij zouden, kort samengevat, zijn lichte O-benen recht gezet worden, waardoor de druk op zijn knieën zou verhinderen. Voor beide knieën zou hij onder het mes moeten - en dat kon in verband met de geringe belastbaarheid van de gewrichten na de operatie niet in één keer. "Toen ik mijn vrouw vertelde dat ik in totaal een jaar lang uit de roulatie zou zijn, dacht ze dat ik een grapje maakte. Het was voor ons allebei even slikken. " Voor de zekerheid vroegen ze een orthopeed va een ander ziekenhuis om een second opinion. Ook die vond de osteotomie-operatie de beste oplossing.
Dat maakte de beslissing gemakkelijker: in augustus ’97 en februari ’98 werden de ingrepen uitgevoerd.
Een jaar is Scholte uit de running geweest, maar begin dit schooljaar stond hij weer voor de klas. "Uiteindelijk is het veel sneller gegaan dan ik had gedacht. Natuurlijk waren er momenten dat ik er genoeg van had. Maar het beste wat je kunt doen is de situatie over je heen laten komen. Accepteren dat het zo is en leren afhankelijk te zijn van anderen. Dat valt in het begin niet mee, maar je zult wel moeten.
Ongeduldig
Bij André Peperzak (29), een fervent wandelaar uit Nijmegen, ging het ’maar’ om één knie, waarin vijf jaar geleden de eerste pijntjes op begonnen te spelen. "Ik heb lichte O-benen en leun daardoor te sterk naar buiten. Ik kreeg last van steken in mijn knie. Er waren tijden dat er niks aan de hand was en dan was het weer een paar weken heel erg."
Ooit had een arts gezegd dat zijn knieën versleten waren en dat daar niets aan te doen was. Toen hij echter drie van de zeven dagen met pijn rondliep, vond Peperzak, die als bedieningsoperator in de garenindustrie voornamelijk staand werk verricht, het tijd voor een andere mening. Ook hij kwam terecht in de Sint Maartenskliniek. Ook hem werd een osteotomie-operatie aangeraden. Hij wilde direct, maar moest lang wachten.
"Toen ik eenmaal bovenaan de wachtlijst stond, was mijn vriendin hoogzwanger. Niet het moment om een operatie te ondergaan waarna je de eerste acht weken in een rolstoel zit." Vijf weken na de geboorte van hun eerste kind ging hij alsnog onder het mes. "Die eerste tijd is voor mijn vriendin wel zwaar geweest. Ik kon weinig. Zij moest in feite voor de baby én voor mij zorgen. Gelukkig sprongen haar ouders af en toe bij." Een en ander droeg er wel toe bij dat de jonge vader behoorlijk ongeduldig was: hij rekende optimistisch op een hersteltijd van maximaal vier maanden. "Als een arts zei: deze fase duurt twee tot drie weken, rekende ik op hooguit twee. Ik schatte het allemaal zo gunstig mogelijk in. Dom misschien, want daardoor duurde het me al met al te lang. Terwijl ruim vijf maanden revalidatie, wat het uiteindelijk werd, lang niet slecht is."
Skeeleren en Vierdaagse
Zowel Vincent Scholte als André Peperzak zijn bijzonder te spreken over het resultaat van hun operaties. Ze lopen nog iets minder soepel dan hun gemiddelde leeftijdgenoot, maar de continue pijn is weg. Een toekomst vol beweging ligt weer in het verschiet.
Scholte speelt voorzichtig met het idee te gaan skeeleren. "Dat schijnt minder belastend te zijn voor je knieën dan hardlopen."
Peperzak wil volgend jaar starten in de Nijmeegse Vierdaagse. "Of ik ’m dan al uitloop, valt te bezien. Maar ik heb me voorgenomen dat me dat minstens een keer in mijn leven zal lukken."
In het oktobernummer (van 1998) van Beter in Beweging beschreven dr A.B. Wymenga en J.J. Reimering hoe beencorrecties (osteotomie) bij eenzijdige slijtage van de knie in veel gevallen kunnen bijdragen aan jarenlang uitstel van het plaatsen van een knieprothese. Enkele ervaringen van patiënten staan hieronder beschreven.
Een jaar uit de roulatie
Je bent jong, sportief en dan krijg je op een dag last van je knie. Overbelast, denk je - en je doet het wat rustiger aan. Maar dat helpt niet en na veel vijven en zessen kom je bij een arts terecht die een osteotomieoperatie aanbeveelt. Een ingreep die behoorlijk zwaar is, vertellen twee ervaringsdeskundigen. Maar het resultaat is volgens hen alle moeite waard.
Onderwijzer Vincent Scholte (35) was wat je noemt een sportief type. Hij tenniste regelmatig en liep zo’n drie keer per week hard in de bossen rondom zijn woonplaats Berg en Dal. Totdat hij steeds vaker na het hardlopen pijn voelde aan de binnenkant van zijn rechterknie.
Rust bood slechts tijdelijk uitkomst - na enkele maanden had hij ook pijn in zijn andere knie. Ook als hij niet sportte - en daar was al snel geen sprake meer van.
Na maandenlange omzwervingen langs artsen en fysiotherapeuten ("Niks hielp"), kwam Scholte terecht bij een gespecialiseerd ziekenhuis voor reumatologie, orthopedie en revalidatiegeneeskunde. Daar was de diagnose snel gesteld: Scholte kon het best geholpen worden met een osteotomie-operatie.
Daarbij zouden, kort samengevat, zijn lichte O-benen recht gezet worden, waardoor de druk op zijn knieën zou verhinderen. Voor beide knieën zou hij onder het mes moeten - en dat kon in verband met de geringe belastbaarheid van de gewrichten na de operatie niet in één keer. "Toen ik mijn vrouw vertelde dat ik in totaal een jaar lang uit de roulatie zou zijn, dacht ze dat ik een grapje maakte. Het was voor ons allebei even slikken. " Voor de zekerheid vroegen ze een orthopeed va een ander ziekenhuis om een second opinion. Ook die vond de osteotomie-operatie de beste oplossing.
Dat maakte de beslissing gemakkelijker: in augustus ’97 en februari ’98 werden de ingrepen uitgevoerd.
Een jaar is Scholte uit de running geweest, maar begin dit schooljaar stond hij weer voor de klas. "Uiteindelijk is het veel sneller gegaan dan ik had gedacht. Natuurlijk waren er momenten dat ik er genoeg van had. Maar het beste wat je kunt doen is de situatie over je heen laten komen. Accepteren dat het zo is en leren afhankelijk te zijn van anderen. Dat valt in het begin niet mee, maar je zult wel moeten.
Ongeduldig
Bij André Peperzak (29), een fervent wandelaar uit Nijmegen, ging het ’maar’ om één knie, waarin vijf jaar geleden de eerste pijntjes op begonnen te spelen. "Ik heb lichte O-benen en leun daardoor te sterk naar buiten. Ik kreeg last van steken in mijn knie. Er waren tijden dat er niks aan de hand was en dan was het weer een paar weken heel erg."
Ooit had een arts gezegd dat zijn knieën versleten waren en dat daar niets aan te doen was. Toen hij echter drie van de zeven dagen met pijn rondliep, vond Peperzak, die als bedieningsoperator in de garenindustrie voornamelijk staand werk verricht, het tijd voor een andere mening. Ook hij kwam terecht in de Sint Maartenskliniek. Ook hem werd een osteotomie-operatie aangeraden. Hij wilde direct, maar moest lang wachten.
"Toen ik eenmaal bovenaan de wachtlijst stond, was mijn vriendin hoogzwanger. Niet het moment om een operatie te ondergaan waarna je de eerste acht weken in een rolstoel zit." Vijf weken na de geboorte van hun eerste kind ging hij alsnog onder het mes. "Die eerste tijd is voor mijn vriendin wel zwaar geweest. Ik kon weinig. Zij moest in feite voor de baby én voor mij zorgen. Gelukkig sprongen haar ouders af en toe bij." Een en ander droeg er wel toe bij dat de jonge vader behoorlijk ongeduldig was: hij rekende optimistisch op een hersteltijd van maximaal vier maanden. "Als een arts zei: deze fase duurt twee tot drie weken, rekende ik op hooguit twee. Ik schatte het allemaal zo gunstig mogelijk in. Dom misschien, want daardoor duurde het me al met al te lang. Terwijl ruim vijf maanden revalidatie, wat het uiteindelijk werd, lang niet slecht is."
Skeeleren en Vierdaagse
Zowel Vincent Scholte als André Peperzak zijn bijzonder te spreken over het resultaat van hun operaties. Ze lopen nog iets minder soepel dan hun gemiddelde leeftijdgenoot, maar de continue pijn is weg. Een toekomst vol beweging ligt weer in het verschiet.
Scholte speelt voorzichtig met het idee te gaan skeeleren. "Dat schijnt minder belastend te zijn voor je knieën dan hardlopen."
Peperzak wil volgend jaar starten in de Nijmeegse Vierdaagse. "Of ik ’m dan al uitloop, valt te bezien. Maar ik heb me voorgenomen dat me dat minstens een keer in mijn leven zal lukken."